آبادانی

آبادانی به مفهوم آبادسازی، عمران و توسعه و آبادی، به‌طور کلی، به معنای معمور و مزروع، مترقی و پیشرفته، یا نوساز و بهبودیافته و به‌عبارتی، جایگاهی سرشار از آمادگی برای زیستن و بهره‌مندی از مواهب آن است. در همین چارچوب، آبادانی یعنی احیاء یا جان دمیدن و زندگی بخشیدن به هر پیکره خمود و کم تحرک، خفته و یا راکد و بی‌جان و به اصطلاح، احیاء اراضی موات است.

آبادانی را اغلب مترادف عمران می‌دانند، زیرا 2 واژه آبادانی و عمران در گویش فارسی بیشتر به‌صورت واژه‌های بدیل یا مکمل و مؤید همدیگر به کار می‌رود.

مفهوم عمران به آبادانی و تمدن اشاره دارد و از این رو، یک پدیده اجتماعی تلقی می‌گردد. بنابر تعریف فرهنگ بزرگ وبستر از واژه Development که معادل‌های فارسی آن واژه‌هایی چون توسعه یا عمران (و در اینجا آبادانی) است، عمران یا آبادانی، به‌معنای فرایند رشد و افتراق و تطور طبیعی یک نظام طی تحولات متوالی، از حالتی ناقص به وضعیتی کامل‌تر و یا پیشرفت از یک حالت یا شکل ساده‌تر وجود به حالت یا شکل پیچیده‌تر در ساختار یا کارکرد آن وجود، آمده است. درعین حال، واژه عمران در برخی از متون علوم اجتماعی، قرینه واژه تمدن در نظر گرفته شده که این نیز بر تغییر، تحول، پیشرفت، ترقی و تکامل جامعه انسانی دلالت دارد.

بانک جهانی در 1975 م در توصیف آبادانی (توسعه روستایی)، چنین نتیجه‌گیری کرد که توسعه روستایی عبارت از راهبردی برای اصلاح وضع اقتصادی و اجتماعی گروه‌های خاصی از مردم است که در واقع، قشرهای فقیر جامعه بشمار می‌آیند. بر این اساس، هدف عمران و آبادانی روستاها نو کردن جامعه روستایی و خارج کردن آن از حالت انزوا و پیوند آن به بخش‌های نوین اقتصاد ملی است.

عمران روستایی فرایندی است متضمن افزایش مداوم توانایی‌های مردم روستاها برای دخالت و مشارکت بیشتر در محیط زیست و اشتغال خود که این نیز طبعاً باید با توزیع عادلانه‌تر منافع حاصل از این دخالت و مشارکت برای آنان توأم باشد. در این ارتباط، 3 مطلب اساسی به قرار زیر مطرح است: